Kim jest Zenon Laskowik – wiek, żona, skecze, życie prywatne

Zenon Laskowik to legenda polskiego kabaretu, współtwórca kultowego Teya, który u szczytu sławy porzucił scenę, by ocalić siebie i rodzinę. Ma dziś 80 lat, kochającą żonę Aleksandrę, dorosłą córkę i ponad pół wieku historii zapisanej w skeczach takich jak „S tyłu sklepu”. Jeśli chcesz poznać jego życiową drogę – od estrady, przez pracę listonosza, aż po ostateczne pożegnanie z publicznością – przeczytaj tę opowieść o człowieku, który odważył się zejść ze sceny w najtrudniejszym momencie.

Kim jest Zenon Laskowik?

26 marca 1945 roku w Rekściach, na terenach dzisiejszej Białorusi, urodził się chłopiec, który wiele lat później miał zostać jednym z najważniejszych satyryków PRL. Po wojnie jego rodzice, Józef i Maria, jako repatrianci trafili do Międzyrzecza – tam przyszły artysta skończył podstawówkę i Liceum Ogólnokształcące im. Heliodora Święcickiego. Potem wybrał Akademię Wychowania Fizycznego w Poznaniu, ale zamiast kariery trenera pochłonął go kabaret.

Dziś ma 80 lat (urodziny świętował 26 marca 2025 roku, a rok później – 81.) i status żywej legendy. To współtwórca kabaretu Tey, aktor, artysta kabaretowy, autor niezliczonych monologów i skeczy, który przez ponad 50 lat występował na scenach w całej Polsce. W 2025 roku podjął jednak ostateczną decyzję: zakończył działalność artystyczną i wycofał się z życia publicznego.

Jak zaczynał karierę?

Połowa lat 60., Poznań – student AWF zakłada studencki kabaret „Klops” i prowadzi radiowęzeł, szlifując kontakt z publicznością. Ten niepozorny projekt kilka lat później, wspólnie z Krzysztofem Jaślarem, przemienia się w zawodowy zespół pod nazwą „Tey”. Pierwszy występ nowej formacji odbył się 17 września 1971 roku w sali przy ul. Masztalarskiej w Poznaniu.

Już dwa lata później grupa była na ustach całej Polski. Występ na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu zakończył się zdobyciem nagrody „Złota Szpilka” – wyróżnienia, które wtedy oznaczało wejście do ścisłej kabaretowej elity. Zespół, początkowo oparty na duecie z Januszem Rewińskim, szybko stał się symbolem inteligentnej satyry na życie w PRL, a sam artysta – jego najważniejszą twarzą.

Dlaczego jego kabaret był tak ważny?

Lata 70. i 80. to czas, gdy kabaret Tey był bezdyskusyjnym numerem 1 w Polsce. Satyra celnie atakowała absurd PRL, kolejki, biedę i język propagandy. Skecz „S tyłu sklepu” – zaprezentowany w 1980 roku w Opolu, a wcześniej m.in. podczas Międzynarodowej Wiosny Estradowej – stał się symbolem całej formacji. Z kolei programy „Narodziny gwiazdy”, „Śpiew, balet, piosenka” czy „Na granicy” budowały legendę zespołu na kolejnych scenach kraju.

Po wprowadzeniu stanu wojennego rzeczywistość się zmieniła, a wraz z nią kabaret – Tey przyjął nazwę Teyatr, a zainteresowanie publiczności zaczęło powoli słabnąć. Mimo to występ w Teatrze Wielkim w Poznaniu w 1989 roku, z odświeżonymi skeczami „Pani Pelagia” i „Maluch”, pokazał, jak silna była marka, którą budowano przez dwie dekady. Wkrótce potem kabaret zniknął z afisza, a jego lider podjął decyzję, która do dziś uchodzi za jedną z najbardziej radykalnych w polskim show-biznesie.

„Odszedłem w momencie, kiedy osiągnąłem szczyt popularności. Byłem spragniony wiarygodnej świątyni dla swojej sfery intymnej” – mówił w jednym z wywiadów.

Ile lat ma Zenon Laskowik i kiedy zakończył karierę?

Artysta urodził się 26 marca 1945 roku, więc w 2025 roku skończył 80 lat, a w 2026 – 81. To wiek, w którym większość rówieśników od dawna odpoczywa, on jednak do niedawna nadal stawał na scenie. Po pierwszym wycofaniu się na początku lat 90. wrócił 18 listopada 2003 roku spektaklem „Niespodziewane powroty, czyli twórzmy klimacik” w ramach Platformy Artystycznej O.B.O.R.A. Ten powrót otworzył drugi, bardzo długi etap kariery.

Od 2003 roku tworzył kolejne programy – „O’Pyra za 3 grosze plus VAT”, „Co się dzieje, co się dzieje…”, „W blasku jubileuszu”, „Będą zmiany…”, a w ostatnich latach m.in. „Spotkanie kolesiów” i retro-program „Tey, a było to w roku 1971”. Współpracował z Filharmonią Dowcipu Waldemara Malickiego, miał własny cykl dla TVP, jeździł w trasę z Jackiem Fedorowiczem. Mimo problemów zdrowotnych trwał przy publiczności bardzo długo.

Decyzja o definitywnym rozstaniu ze sceną zapadła po jego 80. urodzinach. 27 października 2025 roku w Teatrze Wielkim w Poznaniu odbył się benefis, który stał się symbolicznym pożegnaniem z widzami. Na scenie pojawili się m.in. Jacek Fedorowicz, Zbigniew Zamachowski, Kabaret Ani Mru-Mru – przyjaciele i następcy, którzy wprost dziękowali mu za inspirację.

W dniu 81. urodzin menedżer artysty, Zbigniew Remlein, potwierdził w rozmowie z mediami, że kabareciarz nie wróci już na wielką scenę. Tłumaczył to potrzebą regeneracji zdrowotnej i spokojnego życia z dala od świateł reflektorów.

„Był do państwa dyspozycji przez 50 lat. Teraz trzeba dać mu odpocząć” – usłyszeli fani w oficjalnym oświadczeniu.

Kim jest żona Zenona Laskowika?

Za kulisami tej historii stoi kobieta, bez której – jak sam przyznał – nigdy nie wyszedłby z nałogów i nie ułożył życia na nowo. Żoną artysty jest Aleksandra Laskowik, z domu Szłapka – artystka plastyczka, którą poznał jeszcze w czasach studenckich w Poznaniu. Ich związek rósł razem z jego karierą, ale też był wystawiany na coraz trudniejsze próby.

Aleksandra nie tylko budowała z nim dom, lecz także przez lata współtworzyła scenografię i oprawę plastyczną występów. Była pierwszym recenzentem nowych skeczy, głosem rozsądku w chwilach, gdy „woda sodowa” uderzała do głowy. Kiedy sława zaczęła niszczyć ich rodzinę, to właśnie ona – jak mówił – stała się jego „opoką”.

Jak ich związek przetrwał próbę sławy?

W szczytowym okresie popularności Teya artysta niemal nie bywał w domu. Trasy, nagrania, próby, imprezy – życie estradowe wciągało, ale coraz mocniej odbijało się na małżeństwie. On sam przyznawał, że uzależnienie od alkoholu i wypalenie zawodowe zaczęły go spychać w dół, a relacje z żoną i córką się sypały. Niewiele brakowało, a doszłoby do rozstania.

Punktem zwrotnym była decyzja o terapii i wejściu do wspólnoty AA. Artysta mówił, że najbardziej bolało go poczucie zniewolenia przez nałogi – alkohol i palenie. Po sugestii znajomych zgłosił się na mitingi, a z czasem odkrył, że jego obecność daje innym nadzieję. Mówił wręcz o swojej nowej „misji” – trzeźwy satyryk miał być żywym dowodem, że z uzależnienia da się wyjść.

„Bez niej moja cała przemiana nie byłaby możliwa. Aleksandra była moją opoką, mimo że nie miała ze mną lekko” – wyznał po latach.

Gdzie i jak żyją dziś małżonkowie?

Po wycofaniu się z wielkich tras małżeństwo osiadło pod Poznaniem – blisko miasta, z którym artysta związał całe zawodowe życie, ale na tyle daleko, by cieszyć się ciszą. Dom stał się miejscem, gdzie nadrabiano stracony czas: najpierw po pierwszym zejściu ze sceny na początku lat 90., a później po definitywnym zakończeniu kariery.

O życiu rodzinnym mówią niewiele. On konsekwentnie odmawia wywiadów, ona trzyma się z dala od kamer. Wiadomo jednak, że to właśnie w tym zacisznym świecie ugruntowała się decyzja o ostatecznym odwrocie od sceny – kosztem występów wybrał zdrowie i rodzinę.

Czy Zenon Laskowik ma dzieci?

Wielu fanów zastanawia się, czy kabareciarz przekazał swoje poczucie humoru kolejnemu pokoleniu. Ma jedno dziecko – córkę Helenę, urodzoną w 1983 roku, w czasie największej popularności kabaretu Tey. Gdy widzowie oglądali jego skecze w telewizji, ona dorastała z ojcem często nieobecnym, rozrywanym między sceną a nagraniami.

Jednym z powodów, dla których kabareciarz odszedł w latach 90. od estrady, była chęć odbudowania relacji z córką. Mówił otwarcie, że zrozumiał, jak wiele stracił przez pęd za karierą i jak mocno chce to naprawić. Stąd wybór życia zwyczajnego – bez oklasków, za to z możliwością bycia tatą na co dzień.

Kim jest córka Helena?

Helena wybrała drogę całkowicie inną niż ojciec. Skończyła studia, mieszka i pracuje w Poznaniu, ale trzyma się z daleka od show-biznesu. Nie udziela wywiadów, unika oficjalnych uroczystości, nie korzysta z popularności nazwiska. To świadoma decyzja – wybór życia w cieniu, a nie w blasku reflektorów.

W nielicznych wypowiedziach artysty o córce przebija ogromna duma i spokój. Podkreślał, że bardziej niż kolejną „gwiazdę” chciał wychować przyzwoitego, szczęśliwego człowieka. Czy poczucie humoru odziedziczyła? Tego publicznie nie zdradza – być może najlepsze żarty, które łączą ojca z córką, padają wyłącznie przy domowym stole.

Najważniejsze skecze i programy kabaretowe?

Bez jego skeczy nie da się opowiedzieć historii polskiego kabaretu. W czasach PRL teksty celnie punktowały absurd systemu, po 2003 roku – komentowały już współczesność, ale z tym samym, lekko zgryźliwym humorem. Wspólne dla obu okresów było jedno: szacunek do widza i dbałość o puentę.

Wśród tytułów, które najczęściej wracają w rozmowach fanów, są zarówno programy Teya, jak i późniejsze spektakle firmowane już nazwiskiem satyryka. Do kanonu przeszły m.in. „Narodziny gwiazdy”, „Śpiew, balet, piosenka”, „Na granicy”, a także „Pani Pelagia”, „Maluch” i liczne monologi telefoniczne prezentowane chociażby podczas XI Mazurskiej Nocy Kabaretowej w Mrągowie w 2009 roku.

Skecz „S tyłu sklepu”

Kiedy pada tytuł „S tyłu sklepu”, wielu widzów wciąż potrafi zacytować fragmenty z pamięci. Minispektakl z 1980 roku – rozgrywający się w magazynie, w którym „załatwia się” towary spod lady – był ostrą satyrą na PRL-owską biedę i handel reglamentowany. Ustawione skrzynki, sfrustrowani klienci, partyjne układy – wszystko podane w formie, która bawiła, ale i bolała.

Ten skecz stał się symbolem kabaretu Tey i jednym z najczęściej przywoływanych obrazów estradowych z tamtej epoki. Nic dziwnego, że do motywów znanych z „S tyłu sklepu” nawiązywały późniejsze programy, w tym nagrany przez Polskie Nagrania Muza album „Z tyłu sklepu czyli benefis Zenona Laskowika”. To właśnie na tym materiale kolejne pokolenia kibiców poznawały jego dawną twórczość.

Programy O.B.O.R.A. i powrót po 2003 roku

Powrót na scenę w 2003 roku nie był prostym odgrzaniem starych numerów. Platforma Artystyczna O.B.O.R.A., działająca w Poznaniu, stała się laboratorium nowych form kabaretowych. Spektakl „Niespodziewane powroty, czyli twórzmy klimacik” otworzył cykl, który publiczność przyjęła z entuzjazmem, a „O’Pyra za 3 grosze plus VAT” potwierdziła, że artysta nadal potrafi trafić w nastroje widzów.

Równolegle rozwijała się „Kabareciarnia” w odnowionym kino-teatrze Apollo, gdzie prezentowano program „Co się dzieje, co się dzieje…”. Z czasem materiał trafił także do telewizji – w postaci cyklu koncertów tworzących wspólny program z Filharmonią Dowcipu Waldemara Malickiego, emitowany przez TVP. To była już inna rzeczywistość polityczna, ale jego ironiczne spojrzenie pozostało takie samo.

Późniejsze projekty sceniczne

Po 2010 roku artysta częściej odwoływał się do własnej biografii i historii Teya. Program „W blasku jubileuszu”, grany m.in. w Teatrze Polskim w Poznaniu, był rodzajem rozliczenia z przeszłością – z przymrużeniem oka, ale i z nutą goryczy. Z kolei spektakl „Będą zmiany…” zadebiutował w 2015 roku w Teatrze Muzycznym w Poznaniu, pokazując, że nadal interesuje go komentowanie aktualnej rzeczywistości.

W ostatnich latach dwa tytuły przyciągały uwagę szczególnie: „Spotkanie kolesiów”, gdzie wraz z Jackiem Fedorowiczem, Krzysztofem Jaślarem, Adą Biernacką i zespołem Promile tworzył sceniczny klub rozmówców, oraz program „Tey, a było to w roku 1971”, grany na Scenie na Piętrze. Ten drugi był świadomym powrotem do źródeł – odświeżeniem dawnych piosenek i skeczy, które, jak sam zauważył, „po 48 latach nie straciły aktualności”. Dziś te nagrane występy są już świadectwem zamkniętego rozdziału, do którego widzowie wracają, włączając archiwalne koncerty i benefisy.