Końcowa stacja kolei transsyberyjskiej – gdzie się znajduje?

Główna, najdłuższa linia Kolei Transsyberyjskiej kończy swój bieg we Władywostoku. Miasto to, położone nad Morzem Japońskim, stanowi symboliczny i geograficzny kres monumentalnej trasy z Moskwy. W dalszej części wyjaśniamy, jak dojechać i co czeka na podróżnych na ostatniej stacji.

Władywostok – ostatni przystanek na trasie z Moskwy

Stacja Władywostok jest miejscem, gdzie po niemal **9288 kilometrach** i przekroczeniu **ośmiu stref czasowych** pasażerowie mogą wysiąść z pociągu. Peron zdobi stalowa stela z napisem informującym o odległości od stolicy Rosji. Dla wielu podróżnych dotarcie tutaj to ukoronowanie jednej z najbardziej kultowych podróży kolejowych na świecie.

Budynek dworca, oddany do użytku w 1912 roku, sam w sobie jest zabytkiem pochodzącym z początków XX wieku. Miasto liczące około 580 tysięcy mieszkańców pełni funkcję stolicy Kraju Nadmorskiego i jest największym rosyjskim portem nad Pacyfikiem – zarówno handlowym, jak i wojennym. Jego strategiczne znaczenie było jednym z głównych powodów budowy całej magistrali.

Spacerując po Władywostoku, turyści często fotografują się przy pomniku Lenina patrzącego w stronę Japonii. Warto też zajrzeć na ogromną giełdę samochodową, gdzie handluje się pojazdami sprowadzonymi prosto z Kraju Kwitnącej Wiśni, co dodaje miastu specyficznego, portowego charakteru.

Wielka magistrala i jej warianty docelowe

Choć Władywostok jest najbardziej rozpoznawalnym punktem końcowym, sieć Kolei Transsyberyjskiej jest bardziej złożona i oferuje różne trasy. Sam główny szlak to nie tylko pojedyncza nitka, ale system połączeń spinający Europę z Azją. W zależności od wybranej linii, końcowa stacja może leżeć nad Pacyfikiem lub w stolicy Chin.

Aby lepiej zobrazować różnice, przygotowaliśmy zestawienie głównych tras i ich punktów docelowych:

Jak widać, podróż do Pekinu przez Mongolię jest krótsza, natomiast trasa przez Mandżurię nadkłada drogi. Alternatywna Bajkalsko-Amurska Magistrala, zbudowana w celach strategicznych, prowadzi przez północne, mało zaludnione tereny, a jej ostatnim przystankiem jest port Sowieckaja Gawań.

Trasa krugobajkalska – techniczne cacko na szlaku

Na uwagę zasługuje również zabytkowy odcinek krugobajkalski, nazywany niegdyś „złotą sprzączką stalowego pasa Rosji”. Ten fragment, położony wzdłuż brzegu jeziora Bajkał, liczy zaledwie 260 kilometrów, ale znajduje się na nim aż **39 tuneli**. Najdłuższy z nich ma prawie 780 metrów. Dziś przyciąga amatorów kolejnictwa i turystów ze względu na obcowanie z historią techniki oraz wyjątkowy krajobraz za oknem.

Jak zmieniała się rola ostatniej stacji na przestrzeni lat?

Decyzja o budowie połączenia Uralu z wybrzeżem Pacyfiku zapadła w 1890 roku, a poparł ją **car Aleksander III**. Inicjatorem całego przedsięwzięcia był **generał-gubernator Nikołaj Murawjow-Amurski**, który już w latach 50. XIX wieku podkreślał konieczność spięcia ziem imperium. Przez długi czas Władywostok, założony w 1860 roku jako fort wojskowy, był głównym impulsem dla prowadzenia tak gigantycznej inwestycji.

Koszt budowy jednej wiorsty na najtrudniejszym odcinku krugobajkalskim wyniósł równowartość aż 170 kilogramów czystego złota.

Kamień węgielny pod budowę położono uroczyście **31 maja 1891 roku** właśnie we Władywostoku. Dokonał tego osobiście carewicz Mikołaj, przyszły car Mikołaj II. Sam proces wznoszenia torów podzielono na trzy etapy, a w pracach masowo wykorzystywano więźniów i przesiedleńców. Do czasu ukończenia całości techniczne wyzwania, szczególnie wokół Bajkału, opóźniły harmonogram.

Pierwotny plan zakładał zakończenie robót do 1905 roku. Finalnie ostatnie tory połączono jednak **18 października 1916 roku**, czyli jedenaście lat po terminie. Wcześniej, podczas wojny z Japonią, brak ciągłości szlaku zmuszał Rosjan do przeciągania wagonów po zamarzniętej tafli jeziora, co dobitnie uwidoczniło strategiczne znaczenie tego połączenia. Dziś z linii tej zależy około **30 procent całego eksportu Rosji**, co podkreśla jej nieprzemijającą rolę gospodarczą.

Ceny biletów i klasy komfortu

Niezależnie od tego, czy celem jest Władywostok, czy końcowy Pekin, pasażer może wybierać spośród kilku standardów podróży. Do dyspozycji są wagony pierwszej klasy z osobnymi przedziałami typu premium, druga klasa z miejscami do leżenia w zamkniętych czteroosobowych przestrzeniach oraz najbardziej budżetowa trzecia klasa. W zależności od długości trasy i wybranego komfortu, ceny wahają się w przybliżeniu od **700 do 3500 złotych**.

Miasta i obrazy mijane przed dotarciem do mety

Droga do Władywostoku obfituje w przystanki w miastach, z których każde opowiada fragment rosyjskiej historii. Start następuje na Placu Trzech Dworców w Moskwie, gdzie dominuje secesyjny gmach Dworca Jarosławskiego, sąsiadujący z bogato zdobionym Dworcem Kazańskim. Zanim pociąg dotrze do mety, mija Jekaterynburg – miasto związane z dynastią Romanowów, położone przy granicy kontynentów.

Następnie szlak wiedzie przez Irkuck, który bywa nazywany bramą na Bajkał. To miasto kupieckie, gdzie krzyżowały się wpływy europejskie i azjatyckie, a jego drewniana architektura i zabytkowe cerkwie są żywym świadectwem minionych epok. Stąd niedaleko do Listwianki i wyspy Olchon na jeziorze, gdzie można zobaczyć, jak jedyna rzeka z niego wypływająca – Angara – rozpoczyna swój bieg.

Węzeł w Ułan Ude

Na wschód od Bajkału kluczowym punktem na mapie jest Ułan Ude, stolica Buriacji. To tutaj od głównego szlaku odłącza się linia transmongolska, zmierzająca przez Ułan Bator aż do Pekinu. Miasto zaskakuje pomnikiem – monumentalną głową Lenina – oraz stanowi centrum kulturowe rosyjskich buddystów, a w pobliskim Iwołgińskim Dacanie bije duchowe serce tej części kraju.

Cała podróż z Moskwy do Władywostoku zajmuje ponad 6 dni nieprzerwanej jazdy, podczas której pasażer ma szansę na własne oczy zobaczyć, jak za oknem zmienia się krajobraz – od lasów tajgi po surowe krajobrazy Dalekiego Wschodu.

Dalej trasa wiedzie przez Czyte z zabytkową cerkwią dekabrystów oraz Chabarowsk nad Amurem. Im bliżej pacyficznego wybrzeża, tym bardziej wyczuwalny staje się klimat portowych rubieży Rosji.

Koniec szlaku w porcie nad Pacyfikiem

Gdy pociąg wtacza się na ostatnie kilometry między Ussuryjsk a końcową stację, krajobraz ulega zmianie – wzgórza schodzą ku zatokom. Przejechanie całej magistrali koleją to osiągnięcie na miarę wielkich wypraw. Wysiadając na peronie Władywostoku, podróżny ma świadomość, że za plecami zostawił najdłuższą linię kolejową na świecie.