Lothar von Arnauld de la Perière — dowódca U-Bootów i as wojenny

Lothar von Arnauld de la Perière był oficerem niemieckiej marynarki, którego działania podwodne podczas I wojny światowej przyniosły wyjątkowe wyniki w liczbie i tonażu zatopionych statków. Jego działania operacyjne na Morzu Śródziemnym i Atlantyku uczyniły go najbardziej skutecznym dowódcą okrętu podwodnego w historii.

Jak przebiegały początki kariery morskiej?

Urodził się w Poznaniu w rodzinie o francuskich korzeniach i tradycjach wojskowych. Do Kaiserliche Marine wstąpił w 1903 roku. Wcześniej służył między innymi na krążowniku „Emden” oraz pracował w sztabie generalnym.

W 1914 roku otrzymał stopień kapitana marynarki (Kapitänleutnant). Po wybuchu wojny odbył kurs dowódców U-Bootów w Kilonii, a następnie został oddelegowany do rejonu Cattaro, gdzie w listopadzie 1915 roku objął dowództwo nad okrętem U-35.

Jak wyglądały jego działania na U-Bootach i jakie osiągnął wyniki?

Na U-35 przeprowadził serię patroli na Morzu Śródziemnym. W ramach tych akcji zatopił większość napotkanych jednostek ogniem artyleryjskim lub po abordażu, a także uszkodził i zniszczył dwa okręty przeciwnika o charakterze kanonierek. Liczba patroli i zatopień bywa różnie podawana — mowa jest o 14 patrolach i 189 zatopionych statkach, a inne źródła wymieniają 10 lub 15 patroli i 188 zatopionych jednostek.

Najbardziej efektywny był patrol prowadzony od 26 lipca do 20 sierpnia 1916 roku na zachodnim akwenie Morza Śródziemnego, gdy U-35 zniszczył 54 statki parowe i żaglowe. Za ten okres został odznaczony Pour le Mérite. Później objął dowództwo krążownika podwodnego U-139 i podczas jednego patrolu na Oceanie Atlantyckim zatopił kolejne pięć statków.

Ogólny tonaż zatopionych jednostek osiągnął 453 716 BRT (w zapisie alternatywnym 453 368 BRT), przy czym do tej liczby nie wliczono dwóch kanonierek o łącznej wyporności około 2500 ton. Ten wynik ustawił go na czele statystyk dowódców okrętów podwodnych.

Co robił po I wojnie i w jaki sposób zginął?

Po zakończeniu działań wojennych pozostawał w służbie w Reichsmarine. W latach 1928–1930 dowodził szkolnym krążownikiem „Emden”, prowadząc m.in. roczny rejs dookoła świata oraz kolejny długi rejs szkolny. W 1931 roku przeszedł w stan spoczynku w stopniu komandora (Kapitän zur See).

W latach 1932–1938 pracował jako wykładowca w akademii tureckiej marynarki wojennej. Po wybuchu II wojny światowej powrócił do aktywnej służby jako kontradmirał (Konteradmiral) i pełnił funkcję komendanta obszarów morskich w Belgii i Holandii, a później w Bretanii i zachodniej Francji. Awansowany 1 lutego 1941 roku do stopnia wiceadmirała (Vizeadmiral), został mianowany dowódcą obszaru południowo‑wschodniego (Admiral Südost), jednak zginął w katastrofie lotniczej na lotnisku Le Bourget przed objęciem tego stanowiska. Został pochowany na Cmentarzu Inwalidów w Berlinie.