| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Stanisław Afenda |
| Urodzenie | 22 kwietnia 1923, Poznań |
| Śmierć | 5 maja 1990, Wrocław |
| Zawód | prawnik, adwokat |
| Edukacja | Uniwersytet Jagielloński (prawo) |
| Najważniejsze funkcje | członek Trybunału Stanu (1989–1990); dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej we Wrocławiu (1983–1989) |
| Małżeństwo | Halina Kielman (ślub 1947, 1921–1949) |
| Dziecko | córka Elżbieta |
Stanisław Afenda był adwokatem i działaczem opozycyjnym, który w czasie swojej praktyki zawodowej bronił represjonowanych przeciwników systemu komunistycznego i angażował się w prace samorządu adwokackiego we Wrocławiu.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w Poznaniu w rodzinie adwokackiej, jako syn Feliksa i Anny. Ukończył Ogólnokształcące Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. W czasie okupacji pracował jako robotnik i stróż nocny oraz brał udział w działalności podziemnej; w 1943 został zatrzymany przez Gestapo i osadzony w więzieniu Montelupich.
Po wojnie kontynuował naukę na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie ukończył studia prawnicze. W latach 1948–1949 odbył aplikację sądową w Sądzie Okręgowym we Wrocławiu.
Kariera adwokacka i działalność opozycyjna
W pierwszych latach po studiach pracował w Prokuratorii Generalnej (1949–1951), a następnie przez krótki czas jako radca prawny. Podjął praktykę adwokacką kolejno w Lubaniu i Bolesławcu, a od 1957 działał w Zespole Adwokackim nr 5 we Wrocławiu, którego został kierownikiem.
W Okręgowej Radzie Adwokackiej we Wrocławiu pełnił funkcje wykładowcy prawa cywilnego; od 1969 był rzecznikiem dyscyplinarnym, a w latach 1983–1989 sprawował urząd dziekana. Był członkiem Komisji Praworządności Zarządu Głównego Zrzeszenia Prawników Polskich oraz Wrocławskiego Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”. W latach 80. występował jako obrońca represjonowanych opozycjonistów, między innymi Władysława Frasyniuka. Doświadczał represji ze strony władz komunistycznych, w tym postępowań dyscyplinarnych i rozpracowywania przez Służbę Bezpieczeństwa.
Członkostwo w Trybunale Stanu i późniejsze lata
W 1989 został powołany na członka Trybunału Stanu III kadencji i pełnił tę funkcję do śmierci w 1990 roku. Jego aktywność łączyła praktykę adwokacką z działaniem na rzecz środowiska prawniczego oraz obroną praw osób represjonowanych za działalność opozycyjną.
Odznaczenia
Otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski w 1990 roku oraz – pośmiertnie – Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski w 2009 roku. Był także odznaczony Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Złotą Odznaką Adwokatury.
