Stare Zoo w Poznaniu powstało w 1871 roku na Jeżycach jako niewielki zwierzyniec. Obecnie zajmuje 5,24 ha i razem z Nowym Zoo należy do Ogrodu Zoologicznego w Poznaniu, zarządzanego przez jedną dyrekcję. Od połowy lipca 2024 dyrektorem ogrodu jest Piotr Przyłucki.
Historia ogrodu
Początki sięgają lat 70. XIX wieku, gdy menażeria powstała z darów mieszkańców i gości restauracji dworcowej. W kolejnych latach stowarzyszenia i działania społeczne oraz opłaty za wstęp umożliwiły rozwój kolekcji zwierząt. W 1874 i 1875 powstawały formy organizacyjne mające wesprzeć utrzymanie ogrodu.
Okres rozkwitu przypadł na kierownictwo Roberta Jaeckla (1883–1907). Za jego kadencji wzniesiono między innymi grotę i słoniarnię ze zdobną kopułą. Po I wojnie światowej ogród przechodził trudne chwile — w latach 1919–1920 kolekcja i zabudowania były znacznie zubożone, a jednocześnie intensywnie podejmowano wysiłki odbudowy i uzupełniania gatunków.
II wojna światowa przyniosła duże zniszczenia i straty wśród zwierząt. Po 1945 roku zoo stopniowo odbudowano i uzupełniono kolekcję. W latach 60. przeprowadzono modernizację ekspozycji stepowo-sawannowej. W 1974 otwarto Nowe Zoo na terenie leśnym; od tamtej pory część dużych gatunków przeniesiono tam ze względu na przestrzeń i standardy hodowlane.
Zabytkowe budowle Starego Zoo
Stare Zoo wpisano do rejestru zabytków jako przykład zabudowy wiwaryjnej. W zespole znajdują się obiekty z różnych okresów, z których wiele zachowało funkcję lub zostało zaadaptowane do nowych zadań.
Do ważniejszych budowli należą: grota udostępniona zwiedzającym 14 kwietnia 1906, dawniej mieszcząca duże akwarium i alpinarium; stara lwiarnia z początku XX wieku, w której od 2022 roku działa Muzeum Historii Zoo i Lwa; pawilon małp z 1927 roku, zachowany w pierwotnej funkcji; oraz stara ptaszarnia z 1888 roku, gdzie od 2017 prezentowane są tamaryny.
Inne obiekty to słoniarnia zaadaptowana z dawnej parowozowni, woliera dla ptaków brodzących z 1924 roku z metalową kopułą wykonaną w warsztacie mistrza Noaka oraz pawilon i schronienia dla strusi — częściowo zniszczone w czasie wojny i następnie przebudowane.
Co można zobaczyć?
Stare Zoo prezentuje różnorodność gatunków oraz historyczne pawilony. Kolekcja obejmuje ponad 100 gatunków, wśród nich m.in. lemury (Lemur katta, Lemuria czerwonobrzucha), tamaryny (tamaryna białoczuba, tamaryna złotoręka), liczne gatunki ptaków, żółwie (w tym żółw stepowy, grecki, promienisty i inne), a także szeroki wybór gadów i płazów.
W 2012 udostępniono zwiedzającym Pawilon Zwierząt Zmiennocieplnych, gdzie pokazuje się gady, płazy i ryby, w tym warana z Komodo; wejście do tego pawilonu jest odpłatne. W 2021 otwarto pawilon dla żółwi lądowych i wodnych zrealizowany w ramach poznańskiego budżetu obywatelskiego. W starej lwiarni działa muzeum poświęcone historii ogrodu i lwom trzymanym niegdyś w kolekcji.
Czym różni się Stare Zoo od Nowego Zoo w Poznaniu?
Stare Zoo to zabytkowy, niewielki teren o powierzchni 5,24 ha z historycznymi pawilonami i ekspozycjami przystosowanymi do niewielkich gatunków. Nowe Zoo zostało otwarte w 1974 roku na terenie leśnym i przyjęło większość dużych zwierząt ze Starego Zoo ze względu na większą przestrzeń i wymagania hodowlane.
Obydwa obiekty tworzą jedną instytucję — Ogród Zoologiczny w Poznaniu — zarządzaną przez jedną dyrekcję.
Współczesne zmiany i status
Od 1 lipca 2009 Stare Zoo stało się ogólnodostępnym parkiem z bezpłatnym wstępem. W 2020 ogród został zdegradowany przez Europejskie Stowarzyszenie Ogrodów Zoologicznych i Akwariów do członka tymczasowego; pełny status przywrócono w 2023 roku. W 2024 miała miejsce zmiana personalna w kierownictwie ogrodu, a w 2025 na terenie Starego Zoo odkryto dziką populację traszek zwyczajnych.
Informacje praktyczne
- Adres: Zwierzyniecka 19, 60-814 Poznań — wyznacz trasę w Google Maps
- Godziny otwarcia: pn–nd 9:00–19:00
- Telefon: +48616463344
- Strona internetowa: zoo.poznan.pl
- Ocena w Mapach Google: 4,5 (10 745 opinii)
