| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Wojciech Ignacy Bajerowicz |
| Urodzenie | 28 lutego 1932, Poznań |
| Śmierć | 18 listopada 2017, Łobez |
| Wykształcenie i zawód | |
| Wykształcenie | Uniwersytet Łódzki (1951–1955) |
| Zawód | Nauczyciel, poeta, prozaik, redaktor |
| Działalność zawodowa | |
| Dyrektor szkoły | Dyrektor Liceum w Łobzie (1970–1986) |
| Redakcja | Redaktor naczelny i wydawca „Łobeziak” (1991–2002) |
| Samorząd | Przewodniczący Rady Miejskiej w Łobzie (1994–1998) |
| Wyróżnienia | |
| Specjalne | „Smok Powiatu Łobez” (2014) |
Wojciech Bajerowicz zasłynął ze swojej pracy w szkolnictwie i z aktywności literackiej oraz wydawniczej. Jako absolwent Uniwersytetu Łódzkiego poświęcił większość życia pracy w regionie łobeskim i publikowaniu tekstów o tematyce lokalnej i literackiej.
Życiorys i początki kariery
Urodził się w Poznaniu w rodzinie Józefa i Róży Bajerowiczów. W czasie wojny rodzina czasowo przeniosła się na wschód, a następnie wróciła do Poznania; po wojnie ojciec objął gospodarstwo rolne w okolicach Lęborka i tam rodzina kontynuowała życie. Po ukończeniu miejscowego gimnazjum rozpoczął kurs szybowcowy, ale badania lekarskie wykluczyły dalszą karierę lotniczą.
W 1951 roku podjął studia na Uniwersytecie Łódzkim, gdzie działał m.in. w teatrzyku studenckim. Po otrzymaniu dyplomu w 1955 roku został skierowany do pracy w liceum w Resku, gdzie w 1956 roku poślubił Teresę; z tego związku urodziło się dwóch synów, którzy zostali lekarzami.
Praca w Łobzie i działalność samorządowa
W 1970 roku objął stanowisko dyrektora szkoły w Łobzie i kierował nią do 1986 roku. Przez długi czas był związany z lokalną społecznością, co przejawiało się zarówno w pracy pedagogicznej, jak i w działalności publicystycznej na rzecz regionu.
W latach 1994–1998 pełnił funkcję przewodniczącego Rady Miejskiej w Łobzie. W 2014 roku otrzymał tytuł „Smok Powiatu Łobez” za wkład w życie lokalnej społeczności.
Działalność publicystyczna i literacka
Bajerowicz publikował artykuły w wielu czasopismach, w tym w "Między Innymi", "Tygodniku Kulturalnym", "Głosie Nauczycielskim", "Głosie Szczecińskim", "Spojrzeniach", "Ziemi i Morzu", "Wiatrakach", "Siódmym Głosie Tygodnia", "Sportowcu" i w "Polityce". Przez lata prezentował w tych pismach teksty o tematyce kulturalnej i regionalnej.
Jego twórczość obejmuje prozę poetycką, satyrę oraz opowiadania. Do zbiorów należą m.in. „Grzybobranie”, „Ludzie są dobrzy”, „Jabłonie”, „Memento”, „Słowik”, „Koniec bajki”, „Piąte wesele”, „Listy z Pępkowa”, „Upokorzenia”, „Wyrok” i „Zawał”. W 1987 roku otrzymał główną nagrodę Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Jana Śpiewaka i Anny Kamieńskiej w Świdwinie za tom „Koniec bajki”.
Odznaczenia i wyróżnienia
W ciągu życia otrzymał liczne odznaczenia państwowe i branżowe. Do najważniejszych należą Srebrny Krzyż Zasługi (1968) i Złoty Krzyż Zasługi (1976), Medal Komisji Edukacji Narodowej (1982) oraz Medal "Za zasługi dla obronności kraju" (1976).
Pozostałe wyróżnienia to m.in. srebrna Odznaka Zasłużony Działacz LOK (1972), Srebrna Odznaka Związku Piłki Ręcznej w Polsce (1982), Medal Zasłużony Działacz Klubów Oficerów Rezerwy (1983), Medal 40-lecia PRL (1984) oraz Medal Za Zasługi w Rozwoju Wędkarstwa w Polsce (1997).
Zmarł 18 listopada 2017 w Łobzie.
