| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Stefan Marian Andrzejewski |
| Urodzenie | 5 września 1899, Poznań |
| Śmierć | 13 czerwca 1996, Warszawa |
| Pochówek | Cmentarz Wojskowy na Powązkach (kw. C7-1-38) |
| Służba i rola | |
| Rola | Pułkownik Wojska Polskiego, powstaniec wielkopolski, inwalida wojenny |
| Związki rodzinne | Żonaty z Ireną Anną ze Szpakowskich (1901–1985); syn Marian (ur. 1929) |
| Zawód i funkcje | |
| Zawód | Urzędnik (Państwowy Bank Rolny), dyrektor biura w Urzędzie Rady Ministrów |
| Pełnione funkcje | Delegat UNRRA w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej; przewodniczący Krajowej Komisji Weteranów Powstania Wielkopolskiego |
| Odznaczenia (wybrane) | |
| Ordery i odznaczenia | Krzyż Oficerski OOP, Krzyż Kawalerski OOP, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Walecznych, Wielkopolski Krzyż Powstańczy, Order Sztandaru Pracy II kl. |
Stefan Marian Andrzejewski był żołnierzem, który rozpoczął służbę w armii pruskiej, a później włączył się do walk o niepodległość Polski jako uczestnik powstania wielkopolskiego.
Życiorys i służba wojskowa
Urodził się w Poznaniu; tam ukończył szkołę handlową i działał w Towarzystwie Tomasza Zana. 1 czerwca 1917 został wcielony do armii pruskiej i w jej szeregach trafił do 20 pułku artylerii lekkiej. Walczył we Flandrii i został ranny we Francji.
Powstanie wielkopolskie zastało go na urlopie zdrowotnym. 27 grudnia 1918 włączył się do walk ulicznych w Poznaniu i współtworzył artylerię powstańczą pod dowództwem Kazimierza Nieżychowskiego. Uczestniczył w bitwie o Ławicę 5–6 stycznia 1919 oraz w walkach pod Szubinem, Kcynią, Paterkiem i Rynarzewem. W marcu 1919 pojechał na pomoc walczącym o Lwów, a jesienią tego samego roku wrócił do Poznania.
W okresie międzywojennym służył w 15 pułku artylerii polowej, a następnie w 7 pułku artylerii ciężkiej. W maju 1920 został ranny w wojnie z bolszewikami. 29 stycznia 1932 otrzymał mianowanie na porucznika w korpusie oficerów rezerwy artylerii ze starszeństwem z 2 stycznia 1932. W 1934 przesunięto go do korpusu oficerów rezerwy uzbrojenia.
Działalność w czasie II wojny i praca powojenna
W 1939 został zmobilizowany i walczył pod Kutnem. Po wzięciu do niewoli niemieckiej zdołał z niej zbiec. W czasie okupacji pracował w Państwowym Banku Rolnym w Warszawie.
Po wojnie był delegatem do spraw UNRRA w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej w latach 1946–1949, działając na Wybrzeżu. Od 1951 pracował w Urzędzie Rady Ministrów jako dyrektor biura. W latach 1962–1964 pełnił funkcję przewodniczącego Krajowej Komisji Weteranów Powstania Wielkopolskiego przy Zarządzie Głównym ZBOWiD-u. W 1969 przeszedł na emeryturę i mieszkał w Warszawie jako aktywny członek środowiska powstańców.
Stopnie, wyróżnienia i ostatnie lata
W 1972 został mianowany kapitanem. Otrzymał między innymi Krzyż Oficerski i Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Walecznych, Wielkopolski Krzyż Powstańczy (24 stycznia 1958) oraz Order Sztandaru Pracy II klasy.
Zmarł 13 czerwca 1996 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera C7-1-38).
