Park Izabeli i Jarogniewa Drwęskich to zielony fragment północnej Wildy w Poznaniu. Zajmuje obszar pomiędzy kilkoma ulicami w śródmiejskiej siatce i zachował elementy krajobrazu o długiej historii, m.in. charakterystyczną skarpę od strony ul. Królowej Jadwigi.
Jak powstał park?
Teren parku wytyczono na przestrzeni przekształceń, które trwały od końca XIX wieku. W 1865 roku założono tu cmentarz ewangelickiej parafii św. Pawła. Już od 1908 część obszaru miała przeznaczenie parkowe — wtedy wytyczono pierwszą aleję z dębami szypułkowymi. Przedtem dolinka znana jako Tamberloch była obniżeniem terenu, gdzie wydobywano piasek; miejsce zyskało złą sławę i bywało unikane po zmroku.
W wyniku porządkowania przestrzeni dolinka została zasypana na początku XX wieku i obszar przez pewien czas funkcjonował jako Park Livoniusa, wykorzystywany m.in. przez cyrki i lunaparki. Docelowe przekształcenie przestrzeni w park miejski datuje się na 1959 rok, kiedy obszar dawnego cmentarza przekształcono w założenie parkowe. Obecna nazwa nadana została w 2003 roku i upamiętnia Jarogniewa Drwęskiego oraz jego małżonkę Izabelę z Amrogowiczów.
Co w parku warto zobaczyć?
W parku zachowały się elementy małej architektury typowe dla założeń z lat 50. XX wieku, w tym trejaż. Najbardziej rozpoznawalnym elementem jest jednak skarpa od ul. Królowej Jadwigi (z 1912), którą zimą wykorzystuje się do zjazdów na sankach. W zieleni rośnie wiele starych, okazałych drzew.
Od strony zachodniej w parku stoi Pomnik Powstańców Wielkopolskich. W sąsiedztwie znajdują się budowle i punkty orientacyjne: dawny dworzec PKS, Andersia Tower, Stary Browar, Budynek Spar- und Bauverein, Izba Rzemieślnicza, Dom Żołnierza oraz dawne Leprozorium św. Łazarza. Kontynuacją ciągu parkowego na północ jest Park Karola Marcinkowskiego.
Jak przebiegała rewitalizacja 2019–2021?
W latach 2019–2021 przeprowadzono prace modernizacyjne, które kosztowały 5,6 miliona złotych. W ich ramach zmieniono nawierzchnię ścieżek, zbudowano ponownie schody oraz wymieniono latarnie, ławki i elementy małej architektury. Zamontowano stojaki rowerowe, powieszono skrzynki lęgowe i rozmieszczono hotele dla owadów.
W ramach nasadzeń pojawiły się m.in. klony czerwone, grusze, śliwy wiśniowe, cisy pospolite, różaneczniki i tawuły japońskie. Umocniono i obsadzono trawą skarpę od ul. Niedziałkowskiego. W parku powstały też dwa place zabaw dla dzieci.
Co zaproponowano, a nie zrealizowano?
W 2006 roku Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych w Poznaniu zamówiło projekt u artysty określanego w publikacjach jako Kozakiewicz. Dla parku przygotowano koncepcję, w której miał się pojawić zielony wał ziemny od strony dwupasmowej arterii ul. Królowej Jadwigi — po protestach konserwatora zabytków propozycję zmieniono na ażurową kurtynę porośniętą trawą od strony parku. Kurtyna miała mieć około 150 metrów długości i 2–2,5 metra wysokości i tworzyć we wnętrzu nasłonecznioną kotlinę.
W innych elementach projektu znalazły się ekspresyjne, łamane schody o funkcji amfiteatralnej oraz źródło z wodospadem wzdłuż alejek. Koncepcja wywołała silne kontrowersje — miejskiego konserwatora zabytków Marię Strzałko skłoniła do odrzucenia projektu obawa o ingerencję w Ring Stübbena. Projekt wystawił także krytyczne i pozytywne opinie historyków i architektów, lecz ostatecznie kurtyna nie została zrealizowana.
O czym przypomina nazwa parku?
Nazwa parku nawiązuje do Jarogniewa Drwęskiego, pierwszego po odzyskaniu niepodległości prezydenta Poznania (1918–1921), oraz do jego żony Izabeli z Amrogowiczów. W dwudziestoleciu międzywojennym w pobliżu istniał plac Drwęskiego, na którym odbywały się niektóre wystawy I Targu Poznańskiego w 1921 roku. Teren parku leży na obszarze dawnego Bastionu Grolman, integralnej części Twierdzy Poznań.
Informacje praktyczne
- Adres: Mieczysława Niedziałkowskiego 2A, 60-702 Poznań — wyznacz trasę w Google Maps
- Ocena w Mapach Google: 4,6 (592 opinie)
